AHMET YILMAZ’IN ORGANİZASYONLARINDAN UNUTULMAZ ANILAR

AHMET YILMAZ’IN ORGANİZASYONLARINDAN UNUTULMAZ ANILAR

Kimi zaman 12 yıl boyunca görüşemeyen iki insanı aynı masada buluşturdu, kimi zaman bir kahvaltının ticari iş birliğine dönüşmesine vesile oldu. İsa Köy’de 80 kişilik kaz tiridi sofrasından karlı bir kış gününde gerçekleştirilen ödül törenine kadar uzanan hikâyeler, Ahmet Yılmaz’ın organizasyonlarında yaşananların yalnızca fotoğraflardan ibaret olmadığını gösteriyor.

Bir akşam yemeği için aynı masaya oturan insanların, birkaç saat sonra birbirlerinin hayatında yeni bir sayfa açacağını kim bilebilir?

Kimi zaman yıllardır görüşemeyen iki eski tanıdık karşılaşır, kimi zaman telefonla konuşmaktan öteye geçemeyen iki kişi ilk kez yüz yüze gelir. Bazen bir kahvaltı yeni bir ticari ilişkinin kapısını aralar, bazen de bir organizasyonda kurulan tanışıklık bir sivil toplum kuruluşuna uzanan desteğin başlangıcı olur.

Aşiyan Ajans Koordinatörü Ahmet Yılmaz’ın Kütahya ve Ankara’da yıllar boyunca gerçekleştirdiği organizasyonlarda yaşananlar, insanları bir araya getirmenin görünmeyen yönünü ortaya koyuyor.

Yılmaz için organizasyon, yalnızca davetli listesini hazırlamak, bir mekân ayarlamak ve misafirleri aynı masada buluşturmak değil. Asıl hikâye, insanlar bir araya geldikten sonra başlıyor.

12 YIL SONRA GELEN KARŞILAŞMA: “SİZİN ORGANİZASYONUNUZ VESİLE OLDU”

Ankara’da yaklaşık 40 kişinin katıldığı bir akşam yemeği düzenleniyordu. Davetliler masalara yerleşmiş, sohbetler başlamıştı. Herkes kendisi için sıradan bir akşam yemeğine katıldığını düşünürken, masalardan birinde beklenmedik bir karşılaşma yaşandı.

İki davetli birbirini tanımıştı.

Yıllar önce aynı ilde görev yapmış, ardından farklı yerlere tayin olmuşlardı. Görev değişiklikleriyle başlayan ayrılık, zamanla 12 yıllık bir görüşememe sürecine dönüşmüştü.

Ta ki o akşam aynı organizasyonda karşılaşana kadar…

Birbirlerini yeniden görmekten duydukları mutluluk, gecenin en anlamlı anlarından birine dönüştü. Üstelik bu karşılaşma, önceden planlanmış özel bir buluşma değildi. İki eski tanıdık, yalnızca aynı davete katıldıkları için yeniden bir araya gelmişti.

Yılmaz’a söyledikleri sözler ise organizasyonun anlamını birkaç cümlede özetliyordu:

“12 yıldır görüşmüyorduk. Sizin organizasyonunuz vesile oldu.”

Bazen bir organizasyonun karşılığı, katılımcı sayısında değil, yıllardır gerçekleşmeyen bir karşılaşmayı mümkün kılmasında saklıdır.

YILLARCA TELEFONDA KONUŞTULAR, İLK KEZ AYNI MASAYA OTURDULAR

Ankara’da yaklaşık 30 kişinin katıldığı başka bir akşam yemeğinde de farklı bir hikâye yaşandı.

İki kişi uzun zamandır telefonla görüşüyordu. Seslerini tanıyor, birbirleriyle iletişim kuruyor, ancak bir türlü yüz yüze tanışma fırsatı bulamıyorlardı.

Yolları, Yılmaz’ın düzenlediği organizasyonda kesişti.

Bu kez telefonun diğer ucundan değil, aynı masadan birbirlerine seslendiler. Yıllardır süren iletişimleri, ilk kez yüz yüze gerçekleşen bir tanışmayla yeni bir boyut kazandı.

Dışarıdan bakıldığında sıradan bir akşam yemeği gibi görünen organizasyon, iki kişi için uzun zamandır gerçekleşmeyen bir buluşmanın adresi olmuştu.

Yılmaz’ın organizasyonlarında önem verdiği nokta da tam olarak buydu: İnsanların daha önce tanışıp tanışmadığından bağımsız olarak, yeni karşılaşmalara imkân sağlayan bir ortam oluşturmak.

BİR KAHVALTI MASASINDA BAŞLADI, İŞ DÜNYASINA TAŞINDI

Kütahya’da düzenlenen bir kahvaltı programında farklı mesleklerden insanlar aynı masanın etrafında bir araya geldi.

Kahvaltı boyunca sohbetler edildi, yeni tanışıklıklar kuruldu. Katılımcılar programın ardından günlük hayatlarına döndü. Ancak o masada kurulan iletişim, bir kişi için kahvaltının sona ermesiyle bitmedi.

Programa katılan bir iş insanı, daha sonra Ahmet Yılmaz’a ulaşarak kahvaltıda tanıştığı bir kişinin kendisini şirketine davet ettiğini anlattı. Yapılan görüşmelerin ardından iki taraf arasında ticari iş birliği başladı.

Bir kahvaltıda başlayan tanışıklık, iş dünyasında karşılığı olan bir ilişkiye dönüşmüştü.

Bu olay, farklı mesleklerden insanları bir araya getirmenin neden önemli olabileceğini açıkça ortaya koyuyordu. İnsanlar bazen yeni bir iş bağlantısına, bazen bir fikir alışverişine, bazen de birlikte çalışma fırsatına ihtiyaç duyuyordu. Bunun için gereken ilk adım ise çoğu zaman tanışmaktı.

Yılmaz’ın organizasyonlarında ortaya çıkan bu tür sonuçlar, sosyal bir etkinliğin ekonomik ilişkiler açısından da fırsatlar oluşturabileceğini gösteriyor.

BİR DAVETTE TANIŞTILAR, BİR DERNEĞE DESTEK ULAŞTI

Kütahya’da yaşanan bir başka olayda, bir organizasyonda başlayan tanışıklık sivil toplum çalışmalarına uzandı.

Bir sivil toplum kuruluşunun başkanı, Yılmaz’a ulaşarak kendisine teşekkür etti. Programda tanıştığı bir kişinin daha sonra derneklerini ziyaret ettiğini ve çalışmalarına destek sağladığını anlattı.

İlk karşılaşma bir organizasyonda gerçekleşmişti. Ancak asıl gelişme, program sona erdikten sonra yaşandı.

Birbirini tanıyan insanlar, zaman içinde birbirlerinin çalışmalarından haberdar olabiliyor; ihtiyaçları görebiliyor ve imkânları ölçüsünde destek sunabiliyordu.

Böylece bir davet, yalnızca katılımcıların güzel vakit geçirdiği bir akşam olmaktan çıkarak toplumsal dayanışmaya katkı sağlayan bir sürecin başlangıcına dönüşüyordu.

MAĞAZAYA GİTTİ, KARŞISINDA TANIDIĞI BİR YÜZÜ BULDU

Kütahya’da yaşanan başka bir olay, tanışıklıkların günlük hayatta nasıl karşılık bulabildiğini gösterdi.

Yılmaz’ın organizasyonlarından birine katılan bir yönetici, daha sonra bir mağazaya gittiğinde kendisini daha önce tanıştığı mağaza müdürü karşıladı.

Mağaza müdürü onu tanıdı, çay ikram etti ve fiyat ile ödeme seçenekleri konusunda yardımcı oldu.

Bir organizasyonda kurulan tanışıklık, bu kez günlük hayatın içinde karşılık bulmuştu.

Bazen insanlar için en önemli ayrıntı, karşılarında kendilerini tanıyan bir yüz görmek ve kendilerine gösterilen samimi ilgidir. Bu olay da bir araya gelmenin yalnızca o günle sınırlı kalmadığını gösteren küçük ama anlamlı bir örnekti.

İSA KÖY’DE 80 KİŞİLİK SOFRA: GECENİN SONUNDA ARAÇLAR DA HİKÂYEYE DÂHİL OLDU!

Ahmet Yılmaz’ın hafızasında ayrı bir yeri bulunan organizasyonlardan biri de kendi köyü İsa Köy’de gerçekleştirildi.

Kütahya’dan yaklaşık 80 kişiyi bir kış akşamında köyüne davet eden Yılmaz, misafirlerini kaz tiridiyle ağırlamak istedi. Amaç yalnızca yemek ikram etmek değildi; yöresel bir lezzeti tanıtmak, köy kültürünü yaşatmak ve farklı insanları aynı sofrada buluşturmaktı.

Akşam boyunca kaz tiridi yenildi, sohbetler edildi, müzik eşliğinde keyifli vakit geçirildi. Şehir hayatının yoğunluğu içinde bir araya gelme fırsatı bulamayan insanlar, bu kez bir köy sofrasında buluşmuştu.

Ancak gecenin ilerleyen saatlerinde organizasyonun unutulmaz anıları arasına girecek başka bir gelişme yaşandı.

Program sona ermiş, misafirler dönüş hazırlığına başlamıştı. Fakat kış şartları herkese kolaylık sağlamıyordu. Bazı araçlar karda kaydı, bazıları ise çalışmadı.

Biraz önce sofranın etrafında sohbet eden misafirler, bu kez araçların başında çözüm arıyordu. Gecenin bu beklenmedik finali, yaşanan zorluklara rağmen yıllar sonra bile tebessümle hatırlanan bir anıya dönüştü.

Yılmaz için bu organizasyonun değeri, yaşanan küçük aksiliklerden çok daha büyüktü. İsa Köy’de kurulan sofra, Kütahya’nın yöresel lezzetlerini, köy kültürünü ve misafirperverliğini yaşatmanın da bir yoluydu.

Bazen bir organizasyon, planlandığı gibi bitmese bile hafızalarda daha güçlü bir iz bırakabiliyordu.

BİR FOTOĞRAF, YILLAR ÖNCESİNİN YORGUNLUĞUNU GERİ GETİRİYOR

Her organizasyonun arkasında kahkahalar, sohbetler ve hatıralar kadar görünmeyen bir emek de bulunuyor.

Yılmaz’ın yıllar geçmesine rağmen unutamadığı programlardan biri, Kütahya merkezde düzenlenen “Yılın Gelişim Ödülleri” oldu.

Kış mevsiminde bir düğün salonunda gerçekleştirilen programın hazırlıkları kolay değildi. Yılmaz, organizasyonun her ayrıntısıyla ilgilenebilmek için mekâna defalarca gidip geldi. Üniversite öğrencilerinden oluşan yaklaşık 10 kişilik yarı zamanlı bir ekiple hazırlıklar yürütüldü.

Program günü geldiğinde dışarıda kar vardı. Salonun ısıtması yetersizdi ve içerisi oldukça soğuktu.

Bütün bu şartlara rağmen hazırlıkların tamamlanması ve programın gerçekleştirilmesi için yoğun çaba harcandı.

Aradan yıllar geçti. Ancak o güne ait bir fotoğraf, Yılmaz için sıradan bir hatıra olmaktan çıktı.

Fotoğrafa baktığında yalnızca sahneyi, katılımcıları ya da düzenlenen etkinliği görmüyor; o gün yaşanan yorgunluğu, sıkıntıları ve verilen emeği de yeniden hatırlıyor.

O anıları anlatırken hâlâ duygulandığını belirten Yılmaz için fotoğraf, geçmişte bırakılmış bir programdan çok daha fazlasını ifade ediyor.

Çünkü bir organizasyonun görünen kısmı birkaç saat sürse de o birkaç saatin arkasında günlerce, hatta haftalarca süren bir hazırlık bulunabiliyor.

30 KİŞİLİK PLANLAMA, 35 KİŞİLİK SÜRPRİZ

Organizasyon yapmak, bazen hiç hesapta olmayan durumlara hazırlıklı olmayı da gerektiriyor.

Ankara’da yaklaşık 30 kişinin katılacağı bir akşam yemeği için özel bir salon ayırtan Yılmaz, insanların rahatça oturup sohbet edebileceği bir ortam hazırlamıştı.

Davetlilerden mümkün olduğunca tek başlarına katılmalarını istemesinin nedeni de buydu. Amaç, farklı kişilerin birbirleriyle tanışmasını kolaylaştırmak ve herkesin kendisini rahat hissedebileceği bir ortam oluşturmaktı.

Ancak program günü davetlilerden biri yanında beş kişi daha getirdi.

Böylece 30 kişi için yapılan planlama, bir anda 35 kişilik bir organizasyona dönüştü.

Mekânın kapasitesi ve önceden yapılan hazırlıklar nedeniyle Yılmaz, sonradan gelen misafirlerden ana restoran bölümündeki ayrı bir masada oturmalarını rica etti. Durumu kırıcı olmadan açıklayarak organizasyonun planlanan düzenini korumaya çalıştı.

Bu olay, dışarıdan kolay görünen bir davetin arkasında ne kadar çok ayrıntının hesaplanması gerektiğini gösteren örneklerden biri olarak hafızasında yer etti.

HERKES KONUŞSUN, HERKES KENDİNİ BU MASANIN PARÇASI HİSSETSİN

Yılmaz’ın organizasyon anlayışında önemli bir ayrıntı daha var: Sohbetin dengesi.

Ona göre bir masada yalnızca birkaç kişinin konuştuğu, diğerlerinin ise uzun süre dinleyici olarak kaldığı bir ortam, zamanla katılımcıların ilgisini azaltabiliyor.

Yaklaşık 30 kişinin bulunduğu bir ortamda bir kişinin beş-altı dakika boyunca konuşması, diğer davetlilerin kendilerini ifade etmelerine ayrılabilecek zamanı azaltabiliyor.

Yılmaz, kendisinin de genellikle iki veya üç dakikayı geçmeyen konuşmalar yaptığını belirtiyor. Amacı, herkesin söz alabileceği, kendisini rahatça ifade edebileceği ve farklı insanlarla iletişim kurabileceği bir ortam oluşturmak.

Davetlilere kimlerin katılacağını çoğu zaman önceden söylememesi de bu yaklaşımının bir parçası.

Böylece bir masada hiç beklenmedik karşılaşmalar yaşanabiliyor. Eski tanıdıklar birbirini yeniden görebiliyor, daha önce yalnızca adını duydukları kişilerle tanışanlar yeni iletişimler kurabiliyor.

Yılmaz’a göre organizasyonun asıl keyfi, bazen tam da bu beklenmedik karşılaşmalarda ortaya çıkıyor.

BİR MASADA BAŞLAYAN İLİŞKİLERİN GÖRÜNMEYEN DEĞERİ

Yıllar içinde yaşanan bu olaylar, Ahmet Yılmaz’ın organizasyonlara bakışını da şekillendirdi.

Bir kahvaltıda başlayan ticari iş birliği, bir tanışıklığın ardından sivil toplum kuruluşuna ulaşan destek, 12 yıl sonra gerçekleşen karşılaşma ve İsa Köy’de yaşanan unutulmaz kış gecesi…

Bunların her biri farklı bir hikâye. Ancak hepsinin ortak noktası, insanların bir araya gelmesiyle başlamaları.

İnsanların birbirini tanıması, güven ilişkisi kurması, deneyimlerini paylaşması ve gerektiğinde birbirine destek olması, sosyal sermayenin temel unsurları arasında yer alıyor.

Elbette her organizasyonun sonunda mutlaka bir iş birliği ya da somut bir sonuç ortaya çıkmıyor. Ancak doğru bir ortamda kurulan iletişim, gelecekte doğabilecek ilişkiler için fırsat oluşturabiliyor.

Yılmaz’ın yıllardır sürdürdüğü organizasyon çalışmalarında önem verdiği nokta da bu: Farklı insanları bir araya getirerek yeni hikâyelerin başlamasına imkân sağlamak.

“KEŞKE BU ORGANİZASYONU YAPMASAYDIM” DEDİĞİ OLMADI

Yaşanan zorluklar, beklenmedik gelişmeler ve yoğun hazırlık süreçleri…

Bütün bunlara rağmen Yılmaz, geriye dönüp baktığında bugüne kadar gerçekleştirdiği bir organizasyon için “Keşke bunu yapmasaydım” ya da davet ettiği bir kişi için “Keşke onu çağırmasaydım” dediği bir durum olmadığını ifade ediyor.

Çünkü her organizasyonun kendine özgü bir hikâyesi olduğuna inanıyor.

Kimi zaman yıllar önceki emeği hatırlatan bir fotoğraf, kimi zaman beklenmedik bir karşılaşma, kimi zaman da bir kahvaltının ardından başlayan iş birliği…

Ahmet Yılmaz’ın organizasyonlarından geriye yalnızca masalar, davetler ve fotoğraflar kalmadı. Yeniden kurulan dostluklar, yeni tanışıklıklar, dayanışmaya dönüşen ilişkiler ve yıllar sonra bile anlatılan anılar kaldı. Çünkü bazen bir organizasyon birkaç saat sürer; ancak o masada başlayan hikâye yıllarca devam eder.