Bir masa ve yüzlerce hikaye
Ahmet Yılmaz ‘un Organizasyon yolculuğu
BİR MASA, YÜZLERCE HİKÂYE: AHMET YILMAZ’IN ORGANİZASYON YOLCULUĞU
Bir kahvaltı masasında birbirini hiç tanımayan 40 kişi… Farklı meslekler, farklı düşünceler ve farklı hayat hikâyeleri… Peki, sıradan bir buluşma nasıl yeni fikirlere, dostluklara ve ortak çalışma düşüncelerine kapı aralayabilir? Ahmet Yılmaz’ın 2009 yılında Kütahya’da başlayan organizasyon yolculuğunun arkasında, tam da bu sorunun peşinden giden bir anlayış bulunuyor.
Her şey 2009 yılında başladı
Bazı hikâyeler büyük projelerle değil, insanları bir araya getirme düşüncesiyle başlar.
Ahmet Yılmaz’ın organizasyon hikâyesi de 2009 yılında Kütahya’da başladı. İlk olarak şehir merkezinde gerçekleştirilen buluşmalar, zamanla ilçelere ve zaman zaman köylere uzandı. Kahvaltılar, iftar programları ve farklı vesilelerle düzenlenen organizasyonlar, yıllar içerisinde bir etkinlik düzenlemenin ötesinde anlam kazandı.
Yılmaz için önemli olan yalnızca insanları aynı ortamda buluşturmak değildi. Birbirini tanımayan insanların tanışmasına, farklı dünyaların karşılaşmasına ve yeni ilişkilerin kurulmasına zemin hazırlamaktı.
Yıllar içinde edinilen deneyim, bu yaklaşımın Ankara’da gerçekleştirilen organizasyonlara da taşınmasını sağladı.
Ankara’da mesele yalnızca hemşehrileri buluşturmak değildi
Ankara’daki buluşmaların amacı, Kütahyalı bürokratları ve hemşehrileri bir araya getirmenin ötesine geçti.
Yılmaz, Kütahyalıların kendi aralarındaki iletişimini güçlendirirken farklı kurum ve kuruluşlardan, çeşitli meslek gruplarından ve başka şehirlerden insanlarla da tanışmalarını önemsedi.
Bu nedenle organizasyonlara Kütahyalı olmayan konuklar da davet edildi.
Amaç, Kütahya’nın sosyal ilişki ağını genişletmek; hemşehrilerin farklı çevrelerle iletişim kurmasına imkân sağlamak ve Kütahya’yı tanıyan, şehre ilgi duyan yeni dostlukların gelişmesine katkıda bulunmaktı.
Çünkü bir şehri tanıtmanın yollarından biri de o şehrin insanlarını, kültürünü ve değerlerini farklı çevrelerle buluşturmaktan geçiyor.
Davetlilerin bilmediği küçük bir ayrıntı
Yılmaz’ın organizasyonlarının kendine özgü, merak uyandıran bir tarafı var: Davet ettiği konuklara, aynı programa kimlerin katılacağını çoğu zaman önceden söylemiyor.
Böylece aynı masada daha önce hiç karşılaşmamış insanlar bir araya gelebiliyor.
Bir tarafta kamu kurumunda görev yapan bir isim, diğer tarafta iş dünyasından bir temsilci; başka bir köşede sivil toplum alanında çalışan biri veya farklı bir meslekten konuk…
Kimlerin tanışacağı, hangi sohbetin nasıl ilerleyeceği ve hangi ortak noktaların keşfedileceği önceden bilinmiyor.
Belki de bu organizasyonların en güzel tarafı burada başlıyor. Çünkü bazen planlanan programdan çok, o program sırasında kendiliğinden gelişen bir sohbet hafızalarda yer ediyor.
Yaklaşık 40 kişilik bir kahvaltıda ortaya çıkan fikir
Yıllar içerisinde gerçekleştirilen buluşmalardan birinde yaklaşık 40 kişi aynı kahvaltı masasında bir araya geldi.
Birbirinden farklı meslekleri, düşünceleri ve sosyal çevreleri temsil eden konuklar tanışırken sohbetin yönü de değişmeye başladı. Platform kurma, dernek oluşturma ve ortak çalışmalar yürütme fikirleri gündeme geldi.
Bir kahvaltı davetiyle başlayan buluşma, insanların birlikte neler yapabileceğini konuştuğu bir ortama dönüştü.
Bu karşılaşma, Yılmaz’ın organizasyon anlayışının temelindeki düşünceyi görünür kılan örneklerden biriydi: İnsanları tanıştırmak yalnızca bir başlangıçtı; o tanışıklığın ardından hangi fikirlerin doğacağı ise insanların iletişimine ve ortak hedeflerine bağlıydı.
Her buluşmanın böyle bir sonuca ulaşması gerekmiyordu. Ancak farklı insanların bir araya gelmesi, yeni ihtimallerin konuşulabileceği bir ortam oluşturuyordu.
Bir ikramdan daha fazlası: Kütahya’nın hikâyesini anlatmak
Ankara’da gerçekleştirilen organizasyonlarda dikkat çeken bir başka unsur da Kütahya’nın yöresel lezzetlerinin ve kültürel değerlerinin tanıtılması oldu.
Bazen bir programda ikram edilen Tavşanlı leblebisi, bazen bir ziyarette hediye edilen Gediz tarhanası, bazen de takdim edilen Kütahya çinisi…
Her biri, Kütahya’nın sahip olduğu zenginlikleri farklı insanlarla tanıştırmanın bir vesilesiydi.
Bu yaklaşımda bir ikram, yalnızca misafirperverliğin göstergesi değil; şehrin üretimini, kültürünü ve geleneksel değerlerini tanıtmanın da bir yolu olarak görülüyor.
Böylece Ankara’daki buluşmalar aracılığıyla Kütahya’nın adı kadar yöresel lezzetlerinin ve kültürel mirasının da farklı çevrelerde tanınmasına katkı sağlanması amaçlanıyor.
Görünmeyen ama büyüyen bir değer: Sosyal sermaye
Ahmet Yılmaz’ın 2009’dan bugüne uzanan organizasyon deneyimini bir arada tutan düşünce, sosyal sermaye kavramıyla ifade edilebilir.
İnsanların birbirini tanıması, güvene dayalı ilişkiler geliştirmesi, bilgi paylaşması ve gerektiğinde iş birliği kurabilmesi, sosyal sermayenin temel unsurları arasında yer alıyor.
Farklı mesleklerden ve kurumlardan insanları bir araya getirmek, bu ilişkilerin kurulmasına zemin hazırlayabiliyor.
Bir tanışıklık yeni bir dostluğa, bir sohbet ortak bir fikre, bir ziyaret ise uzun vadeli bir iletişime dönüşebiliyor.
Yılmaz’ın yaklaşımında asıl değer, organizasyonun kaç kişiyle gerçekleştirildiğinden çok, o buluşmanın ardından insanlar arasında nasıl bir bağ kurulabildiğinde yatıyor.
17 yılın ardından aynı soru
2009 yılında Kütahya’da başlayan yolculuk, merkezden ilçelere, köylere ve Ankara’daki farklı buluşmalara uzanarak bugün de devam ediyor.
Aradan geçen yıllar içerisinde şehirler, konuklar ve organizasyonların kapsamı değişse de temel düşünce aynı kaldı: Farklı insanları bir araya getirmek, Kütahya’nın sosyal ağını geliştirmek ve yeni ilişkilerin kurulmasına imkân sağlamak.
Peki, yıllar boyunca düzenlenen bütün bu buluşmaların ortak noktası ne?
Belki de cevap oldukça basit: Bir masanın etrafında yalnızca insanlar oturmaz; deneyimler, fikirler, beklentiler ve yeni ihtimaller de buluşur.
Ahmet Yılmaz’ın organizasyon hikâyesi, 2009’da başlayan bir davet geleneğinin ötesinde, insan ilişkilerinin nasıl bir değere dönüşebileceğini anlatıyor. Çünkü bazen bir organizasyon bir gün sürer; fakat o gün başlayan bir tanışıklık, yıllar boyunca devam eden bir hikâyenin ilk cümlesi olabilir.
